yağmur

yağmur yağıyorken dudaklarıma, düşlüyorum imkansız gerçekleri. her nefes aldığımda bir melek daha çekiyorum ciğerlerime. bugünün anlamsız varoluşunun izdüşümüne sığınıyorum sessizce. aşk parmakuçlarıyla dokunuyor tenime yavaşça. hücrelerime kadar hissediyorum onu ve soruyorum: hani, nerede? düşsel komediler sahnelenirken sokaklarda, herkes derin bir uykuya dalmış. sadece ben uyanığım, çünkü uyku acı veriyor gözlerime. dili tutulan korkular gibi umarsız bir çığlık koparmak geçiyor içimden. korkmadan yürümek istiyorum karanlığa. tek başına tüketirken şehveti, damarlarımdaki kan çekiliveriyor. iliklerim kurumuş, beynim uyuşmuş. artık düşünemiyorum. düşüncelerimi çaldılar benden. soğuk sokaklarını arşınlıyorken aşkın, birden kelimelerin kifayetsizliği alıyor beni benden. içi boş hecelerle cümlesiz bir hayata başlıyorum. doldururken ağzımı manasız harflerle çok yoruluyorum ve dinlenmek istiyorum. kelimeler keskin. dudaklarım kanıyor...