gözyaşlarımın tuzu var damağımda. dilim acıyla kavrulmakta. sonsuz gibi geçen saniyelerde düşüncelerim çaresizleşiyor. artık ne düşüneceğimi bile bilmiyorum. belki de bilmemek en iyisidir. karar veremiyorum.
sadeliğin sıkıcı evreninde kendime bir sığınak yarattım. gezegenler geçip gidiyorken yanı başımdan bana kurumuş gül yaprakları atıyorlar. elimi kaldırıyor ama tutamıyorum.
bugün hiç havamda değilim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder