kusasım var hayata. midem kapkaranlık olmuş ölümün kokusuyla. etim çürümüş, içim çekilmiş, bir aptallığın peşinde yuvarlanarak gidiyorum gürültüye. ne anlamsız başlangıçlar yaptım hayata...fikirsiz yaşamların pençesinde kıvrandım durdum şehvetle. içim içimi yedi bazen heyecandan. ölme korkusu taşıdım çokça. ölesiye yaşadım pekçe.
ama midem bulandı artık.
kaçıp giderken hırsın ortasından, bir ışık karşıma çıkacak. bulutsuz bir günde kargaları çağırır gibi onu çağıracağım. belirsiz bir amaçla sersemce umut edeceğim. sıkıldıkça saçmalayacağım, saçmaladıkça da sıkılacağım. kaçış yok. her şey oluruna varacak ben ne kadar çabalasam da. ruhani yakarışlar son bulacak ve manasız bir kelime kurtuluş olacak.
ama daha zamanı var.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder