7 Mayıs 2009 Perşembe

diriliş

karanlık oldu, gece doğdu. siyah hüküm sürdü güneşin çekip gittiği coğrafyalarda. yalnız renkler korktu kuytularda. mor rüyalar gördü insanlar yağmurlu gecelerde. akıp gitti ruhlar bedenlerden sessizce, kimse hissetmedi hecelerin birleşemediğini. kelimeler kavgalıydı o karanlık günlerde, yalnız karanlık vardı, sade/ce karanlık…

ben böyle bir gecede karar verdim varolmaya, dirilmeye. küllerimden doğdum ve en günahkar kelimeleri çaldım geldim gizillerden. şimdi onları dağıtma, darmadağın etme zamanı…

2 yorum:

Kara Drama dedi ki...

(anti diriliş)

Ilık bir karanlık
İçine hapsediyor beni
Yüzüme saplanıyor adeta
Düşen yağmur taneciklerinin her biri
Cılız çığlıklarımda boğuluyorum
Etrafta dilsiz gecenin intikam yemini

Sadık bir yalnızlık
Bırakmazken peşimi
Kederli ruhum
Terkediyor yorgun bedenimi
Daha fazla dayanamıyorum
Sona ermeden bu ebedi trajedi

Kırışık bir kağıt
Vedalarımı sararken beyaz bir kefen gibi
Hızla akıyor bileklerimden
Hayatımın son saniyeleri
İsimsiz gölgeler arasına karışıyorum
Yoktu hiçbirinin hiç kimsesi

kadın dedi ki...

herkes herkesi çağırdı
ve doğdu küllerinden eski cadı.